الف - وقف بر « هذا ذِكْرٌ » در آيه 49 سوره ص 38 است زيرا كه « هذا ذِكْرٌ » جمله‌اى است مركب از مسنداليه و مسند ، و مقصود از آن جدا كردن ما قبل از ما بعد است و از آن براى انتقال از موضوعى به موضوعى و از داستانى به داستانى استفاده مىشود ، پس از آنكه خداى تعالى در آيات قبل بخشى از داستانهاى پيامبران گذشته ، امثال حضرت داود ، سليمان ايوب ، ابراهيم ، اسحاق ، يعقوب ، اسماعيل ، يسع ، و ذى الكفل عليهم السلام را يادآورى مىكند و انواع بلا و اقسام گرفتارىها را كه آن بزرگواران داشته‌اند متذكر مىشود تا از اين راه دل پيامبرش حضرت محمد صلى اللّه عليه و آله را محكم سازد مىخواهد كه در آيات بعدى آنچه را براى بندگان متقى خود از حسن مآب و جزيل ثواب ، و نعيم مقيم ، و براى اهل طغيان و عصيان ، از سوء عاقبت و عذاب دردناك آماده ساخته است ياد آورى فرمايد . جملهء « هذا ذكر » فصل بين دو مقام و تمييز بين دو مقصد است . يعنى با آوردن اين جمله ، اعلام شده كه نوعى از كلام پايان يافته و بيان نوع ديگرى در حال شروع مىباشد . و بنابراين و او در قول حق تعالى « وَ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ » براى استئتاف و جمله بعد از آن جمله مستاتفه و به منظور بيان سرانجام كار متقيان و طاغيان ، پس از بيان احوال پيامبران گذشته مىباشد و با اين توضيح هيچ ارتباطى نه لفظى و نه معنوى ، بين آيات سابق با « هذا ذكر » و آيات بعد آن وجود ندارد و به همين جهت وقف در آن كه در